ربات Watch-Bot رفتارهایتان را زیر نظر دارد

وقتی Watch-Dog تشخیص دهد مثلا یادتان رفته شیر را در یخچال بگذارید، به کمک یک ارسال‌کننده‌ی لیزر،  پاکت شیر را با لیزر نشان می‌دهد!

این چند مدت زیاد از ربات‌ها نوشتیم؛ از رباتی که اشیای فلزی قورت‌داده‌شده را از معده‌تان بیرون می‌آورد، تا الگوریتمی که رابطه‌ی دوستی انسان با ربات را امکان‌پذیر می‌کند. اما این بار محققان دو دانشگاه کرنل (Cornell) و استنفورد (Stanford) رباتی ساخته‌اند که رفتارهای روزمره‌تان در خانه یا سرِ کار را زیر نظر می‌گیرد. تصور کنید یادتان رفته شیر را در یخچال بگذارید؛ ربات Watch-Bot این موضوع را تشخیص داده و به شما گوش‌زد می‌کند. در ادامه بیشتر با این ربات نگهبان آشنا می‌شویم.

       ‌

در جریان کنفرانس بین‌المللی Robotics and Automation، تیمی از دو دانشگاه کرنل و استنفورد رباتی را با نام Watch-Bot را به نمایش گذاشتند که کوچک‌ترین رفتارهای شما در محیط کار یا منزل را زیر ذره‌بین می‌برد و اگر موردی را یادتان رفت، آن را به‌تان یادآوری می‌کند.

ربات Watch-Bot به کمک یک حسگر سه‌بعدی کینکت (Xbox Kinect 3D)، یک دوربین، یک لپتاپ و یک نشان‌گر لیزری، فعالیت‌های افراد در محیط را رصد می‌کند. این ربات با زیر نظر داشتن رفتار افراد در یک محیط خاص، قادر است تشخیص دهد که کدام رفتارها عامدانه و کدام رفتارها ناشی از فراموش‌کاری است.

وقتی Watch-Dog تشخیص دهد که چیزی را فراموش کرده‌اید (مثلا یادتان رفته شیر را در یخچال بگذارید)، به کمک یک ارسال‌کننده لیزر، مورد فراموش‌شده را هدف می‌گیرد (در مورد مثال ما، پاکت شیر را با لیزر نشان می‌دهد). برای روشن‌تر شدن طرز کار ربات، دو مثال دیگر می‌زنیم. اگر کتابی را خوانده ولی یادتان رفته سرجایش بگذارید، ربات با لیزر، کتاب را نشان می‌دهد و این کار را تا برداشته‌شدن کتاب ادامه می‌دهد. حتی وقتی یادتان برود کامپیوترتان را خاموش کنید، Watch-Bot با لیزر کامپیوتر را هدف گرفته و به شما یادآور می‌شود که فراموش کرده‎‌اید آن را خاموش کنید.

آیا زندگی ما واقعیست؟

قطعا گونه‌ی «انسان هوشمند» برای همیشه در این دنیا باقی نخواهد ماند. بالاخره ما طی چند میلیون سال آینده یا منقرض و یا به گونه‌ای دیگر تبدیل می‌شویم. ولی شاید تا آن زمان بتوانیم کامپیوترهای قدرتمندی بسازیم که زندگی انسان‌های منقرض شده را شبیه‌سازی کنند. بدین ترتیب می‌توانیم مطمئن شویم که دست کم به صورت مجازی، هیچ‌وقت از بین نمی‌رویم. مثلا شاید گونه‌ای که تکامل یافته‌ی ماست و احتمالا از ما باهوش‌تر هم هست، دوست داشته باشد اجدادش را در یک دنیای مجازی، به طور کامل بازسازی کند و از تماشای زندگی او لذت ببرد؛ تا حدودی شبیه به بازی «سیمز» (Sims). این‌طوری همیشه زندگی ما را در موزه‌ای به یکدیگر نشان می‌دهند. همین الان بعضی از فیلسوف‌ها و فیزیک‌دان‌ها فکر می‌کنند که شاید ما در یک چنین شبیه‌سازی کامپیوتری زندگی می‌کنیم. نوعی دنیای مجازی که توسط موجودی هوشمند بوجود آمده است. موجودی که ممکن است از نوادگان ما باشد.

کامپیوترهای امروزی بسیار پیچیده هستند. با تکامل و بلوغ کامپیوترهای کوانتمی، این پیچیدگی دهها برابر می‌شود. با قدرتمندتر شدن کامپیوترها، می‌توانیم شبیه‌سازی‌های خیلی بزرگ و پیچیده‌ای انجام دهیم. مثلا انسان‌هایی را به صورت مجازی بسازیم که در دنیای خودشان زندگی می‌کنند.  درست مثل بعضی از بازی‌های رایانه‌ای. این ایده آن‌قدرها هم که تصور می‌شود دور از ذهن نیست. اخیرا دو نفر فیلسوف گفته‌اند که اگر در آینده کامپیوترها تا حد خیلی زیادی پیشرفته و پیچیده شوند، ممکن است زندگی گذشتگان خود را به صورت مجازی شبیه‌سازی کنیم. شاید اکنون ما در شبیه‌سازی کامپیوتری نوادگان خود قرار داریم و از آن بی‌خبر هستیم. به جز فلاسفه، بعضی از دانشمندان هم در پی یافتن راهی تجربی و علمی برای کشف این موضوع هستند. اینکه آیا ما در جهان شبیه‌سازی شده‌ی یک خالق هوشمند قرار داریم یا خیر. به هر صورت هر دوی این دیدگاه‌ها، یعنی دیدگاه منطقی و دیدگاه تجربی، این ایده که ما ممکن است در یک جهان شبیه‌سازی شده زندگی کنیم را بررسی می‌کنند.

این موضوع برای ما که در حال تجربه‌ی «اول شخص خودآگاه» هستیم غیر قابل درک است. نوعی آگاهی که در آن، دنیا را از زاویه‌ی دید خود می‌بینیم و به آن فکر می‌کنیم. جسم و ذهن ما در این دنیا قرار دارد و ما در این کالبد هستیم. چگونه می‌توانیم بفهمیم یک انسان واقعی هستیم یا از آن انسان‌هایی که در شبیه‌سازی کامپیوتری نوادگان خود به سر می‌برند؟ این ایده در فیلم‌های علمی-تخیلی ما هم بارها تکرار شده است. مثلا در فیلم‌های ماتریکس، نشان داده شد که چگونه مغزهای ما را در یک دنیای مجازی مشغول کرده‌اند تا انرژی شیمیایی بدنمان را استحصال کنند. انسان‌ها در ماتریکس به صورت آواتارهایی به طور کاملا طبیعی زندگی می‌کردند. با این حال این شبیه‌سازی مشکلاتی داشت که باعث می‌شد بعضی از ذهن‌ها بتوانند در آن خلل‌هایی ببینند و افرادی که در دنیای واقعی زندگی می‌کردند به آن رسوخ کنند.

فیلم ماتریکس انسان‌هایی را به تصویر می‌کشد که در یک دنیای مجازی زندگی می‌کنند.

به نظر فیلسوفی به نام «نیک بوستروم»، کل دنیا و نه فقط بشریت، کاملا مجازی هستند. همه‌ی جنبه‌های زندگی انسان، از جمله ذهن او قسمتی از یک کدنویسی است. البته بوستروم فکر می‌کند که شبیه‌سازی کامل واقعی حتی برای قدرتمندترین کامپیوترها هم ممکن است عملی نباشد. چطور ممکن است کامپیوتری بتواند تمام اجزاء این عالم را، اتم به اتم شبیه‌سازی کند؟ بنابراین لازم نیست همه‌ی جزییات شبیه‌سازی شوند. فقط چیزهایی شبیه‌سازی می‌شوند که ما نظاره‌گر آن‌ها هستیم. یعنی تا زمانی که به یک اتاق وارد نشده‌ایم، آن اتاق وجود ندارد. تا زمانی که با تلسکوپ به کهکشانی نگاه نکرده‌ایم، آن کهکشان وجود ندارد. بنابراین لازم نیست همیشه همه‌ی چیزهای عالم در دنیای شبیه‌سازی شده وجود داشته باشد. بلکه اجزاء مختلف به هنگام نیاز بوجود می‌آیند تا توان پردازشی کمتری از کامپیوتر گرفته شود! این در مورد خود انسان‌ها هم صادق است. حتی خود آدم‌ها هم لازم نیست با همه‌ی جزییات شبیه‌سازی شده باشند. میزان و نوع آگاهی ذهن ما در موقعیت‌های مختلف فرق می‌کند.

فرضیه‌ی جهان شبیه‌سازی شده‌ی ما شاید بتواند پاسخگوی بعضی از سوالات علمی هم باشد. مثلا اینکه چرا ما تا به حال موجودات فضایی را ندیده‌ایم؟ چرا حیات فرازمینی پیدا نکرده‌ایم و چرا هیچ‌گاه هیچ‌ تمدن بیگانه‌ای با ما ارتباط برقرار نکرده‌ است؟ این درحالیست که می‌دانیم سیارات فراخورشیدی زیادی در کهکشان ما و کهکشان‌های دیگر وجود دارند و احتمالا بسیاری از آن‌ها شرایط میزبانی از حیات را دارند. چرا تا به حال آن‌ها با ما تماس برقرار نکرده‌اند یا به سراغ ما نیامده‌اند؟ شاید اصلا در این شبیه‌سازی کامپیوتری، فضایی‌ها پیش‌بینی نشده‌اند!

به جز فضایی‌ها، واقعیت این است که ما هنوز نتوانسته‌ایم در فیزیک به نظریه‌ای که توصیف کننده‌ی همه‌ی پدیده‌های عالم باشد برسیم. ما نتوانسته‌ایم چهار نیروی بنیادین طبیعت، یعنی گرانش، الکترومغناطیس، هسته‌ای قوی و هسته‌ای ضعیف را به طور کامل با یکدیگر متحد کنیم. شاید اصلا این اتحاد و نظریه‌ی همه‌چیز در شبیه‌سازی پیش‌بینی نشده است.

بوستروم پا را فراتر می‌گذارد و می‌گوید که اگر خطایی رخ دهد، کارگردان این شبیه‌سازی می‌تواند به راحتی قبل از اینکه شبیه‌سازی لو برود، اطلاعات مغزهایی که متوجه این اشکال شده‌اند را تغییر دهد. البته اگر آن شبیه‌سازی که ما در آن زندگی می‌کنیم یک اصلاح‌ کننده‌ی خودکار داشته باشد، علم تجربی را با مشکل مواجه می‌کند. ممکن است این اصلاح‌کننده‌ی خودکار، گاهی اوقات قوانین فیزیکی که می‌شناسیم را تغییر دهد.

اگر ما در یک شبیه‌سازی زندگی می‌کنیم، این شبیه سازی یک سری قوانین کاملا مشخص دارد و نمی‌توان در این قوانین تغییرات عمده انجام داد. به همین دلیل است که علم تجربی در جهان ما خوب کار می‌کند و پیش‌بینی‌های علمی موفق از آب در می‌آیند. بنابراین در این جهان پر از قانون نشانه‌ای وجود ندارد که بفهمیم در شبیه‌ساز مجازی هستیم یا خیر. اگر برنامه‌ی شبیه‌سازی خیلی خوب و بی‌نقص نوشته شده باشد، هیچ مشکلی در آزمایش‌های علمی ما پیش نمی‌آید و آزمایش‌های ما همان نتایجی را می‌دهند که در یک دنیای واقعی هم باید بدهند. در این صورت به هیچ عنوان نمی‌توانیم بفهمیم که در یک دنیای مجازی هستیم یا خیر.

یک چیز جالب دیگر را هم باید در نظر بگیریم. اینکه ممکن است در جهانی شبیه‌سازی شده زندگی می‌کنیم که قوانین فیزیکی حاکم بر آن با قوانین حاکم بر جهان برنامه‌نویس‌های این جهان متفاوت است. بنابراین تمام نظریه‌های علمی ما فقط مختص به جهان خودمان است و به هر حال برای ما فرقی نمی‌کند.

مشکل نگریستن به عالم به صورت یک جهان شبیه‌سازی شده این است که نمی‌دانیم برای آزمایش تجربی آن چه سوالاتی باید بپرسیم. هر سوال علمی که می‌پرسیم باید بتواند قابل آزمایش باشد. در یک عالم فرضی شبیه‌سازی شده، جایی که خالق شبیه‌سازی می‌تواند دخالت و مشکلات را در لحظه حل کند، نمی‌توانیم بین یک عالم واقعی و عالم شبیه‌سازی شده تمایز قائل بشویم. حتی اگر یک استدلال خوب فلسفی مبنی بر اینکه ما در جهانی شبیه‌سازی شده زندگی می‌کنیم وجود داشته باشد، هیچ آزمایش علمی نمی‌تواند از آن دفاع کند.

بنابراین آیا ما در عالمی شبیه‌سازی شده زندگی می‌کنیم؟ شاید بله و شاید خیر. عالم شبیه‌سازی شده به خالقی هوشمند احتیاج دارد و به نظر نمی‌رسد که از طریق علم بتوانیم او یا دنیای او را کشف کنیم. در عین حال برای ما هم فرقی ندارد. ما در عالمی زندگی می‌کنیم که فکر می‌کنیم از طریق تجربه می‌توانیم آن را بیشتر و بیشتر بشناسیم و برایمان تفاوتی نمی‌کند که در جهان آزمایشگاهی موجودی هوشمند هستیم یا خیر. اصلا شاید ما فقط در یکی از عوالم آزمایشگاهی آن‌ها باشیم؛ کسی چه می‌داند…

منبع: AEON

[ویدیو] مگس رباتیکی که می‌تواند به سقف بچسبد

Play

دانلود 

وقتی ما یک ربات را به پرواز در می‌آوریم، باید به فکر راهی برای فرود آن هم باشیم. پدهای چسبناک، آهنرباها و حتی میخ‌های کوچک از جمله ابزارهایی هستند که می‌توانند به این انجام این کار کمک کنند. اما اخیرا محققان ربات‌های کوچکی ساخته‌اند که ابزارهای منحصر به فردی در اختیارشان دارند. محققان با الهام گرفتن از پرندگان و حشرات نوعی ربات کوچک پرنده ساخته‌اند که با استفاده از نیروی الکتریسیته‌ی ساکن به سطوح می‌چسبد.

این نیرو باعث می‌شود بارهای منفی یکدیگر را جذب کنند. این همان نیرویی است که موی ما را به شانه می‌چسباند. این ربات به الکترودهای کوچک و منعطف مسی مجهز است که بار الکتریکی سطوح مختلف را تغییر می‌دهند تا متضاد بار الکتریکی ربات شود. به این ترتیب، ربات به سطوح مختلف از شیشه گرفته تا یک برگ می‌چسبد. این دستگاه هنگام نشستن تنها ۷ میکرووات برق مصرف می‌کند و هنگام پرواز این میزان ۲۷۰۰ برابر می‌شود. هر یک وات اهمیت دارد. اگر قرار باشد این ربات‌های کوچک به صورت کنترل از راه دور و خارج از آزمایشگاه‌ها پرواز کنند، باید انرژی مورد نیازشان را با خودشان حمل کنند.

منبع: Science Mag

اندروید با طعم فلفل!

به زودی خبرهای بیشتری از ربات «فلفل» (Pepper) می‌شنوید. فلفل با آن چشم‌های درشت و شمایل انسانی‌اش که ساخته شرکت مخابرات ژاپنی SoftBank و شرکت فرانسوی Aldebaran Robotics است قرار است در اختیار توسعه‌دهندگان بیشتری قرار بگیرد.

این هفته در کنفرانس Google I/O شرکت SoftBank اعلام کرد که قرار است برای ربات کوچک فلفل، کیت توسعه نرم‌افزار (ابزارهای توسعه نرم‌افزار که امکان ایجاد اپلیکیشن برای یک پلتفرم را فراهم می‌کنند)اندرویدی ایجاد شود. همچنین این شرکت ژاپنی امسال در سان‌فرانسیسکو یک پایگاه با محوریت این ربات‌ها تاسیس خواهد کرد.

در سال ۲۰۱۴ برخی کارشناسان معتقد بودند پاسخ‌های این ربات تا حدی کلیشه‌ای و فاقد احساسات است اما شرکت تولیدکننده اصرار داشت که این ربات انسان‌‌نما دارای احساسات انسانی است. حال که فلفل در اختیار توسعه‌دهندگان بیشتری قرار خواهد گرفت، تعامل این ربات با انسان‌ها هم پیچیده‌تر و پیشرفته‌تر خواهد شد. پیش از این مدلی از ربات فلفل با هوش مصنوعی واتسون (هوش مصنوعی شرکت IBM) کار ‌می‌کرد. این مدل با یک کیت توسعه نرم‌افزاری همراه بود که اجازه پردازش‌های پیچیده‌تر شناختی را برای این ربات فراهم می‌کرد.

ظاهرا در نیمه اول تابستان مدل‌های مخصوص توسعه‌دهندگان این ربات در آمریکا برای پیش‌فروش عرضه خواهند شد. بد نیست بدانید قیمت فلفل برای خریداران چیزی در حدود ۱۸۰۰ دلار خواهد بود. نسخه بتای کیت توسعه نرم‌افزار اندرویدی این ربات هم اکنون برای دانلود در دسترس قرار گرفته است.

‌‌

منبع: The Verge

سئو سایت چیست؟

سئو (SEO) مخفف عبارت Search Engine Optimization به معنی "بهینه سازی موتورهای جستجو" است و به مجموعه اقدامات برنامه ریزی شده و دقیقی گفته می شود که رنکینگ سایت شما را در رتبه بندی موتورهای جستجو درمان می بخشد. سئو سایت باید بدست کارآزمودگان سئو چهره گیرد.

گفتیم که ایجاد و طراحی وب سایت نخستین قدم است و باید که این شاه راه ارتباطی و تبلیغاتی در فضای دیجیتال را آنچنان برجسته و شیفته کننده نماییم که مخاطبین و مشتریان کنونی و آینده سوداگری شما را در کسری از ثانیه و در نخستین نگاه به خویش جذب کند که مبادا پنجره سایت شما را ببندند و برای رفع دربایستن خود به سراغ سایت و درنهایت سوداگری رقیب بروند.

از این رو می بایستی که گردآور اقداماتی را در این مقوله انجام دهیم که البته این پیشه را باید کارشناسان بازاریابی محتوایی و تولیدکنندگان درونمایه سپریدن دهند تا که خرج و وقت صرف شده بیشترین سود و بازخورد را برای سوداگری شما داشته باشد. این مجموعه اقداماتی که کارشناسان و متخصصان انجام می دهند، سئو می نامند.

متتخصصان سئو سایت و تولید محتوای بازاریابی در "امپریال" با تکیه بر فرهنگ و تجربه خود، می توانند سئو سایت شما را درمان بخشند.

ما در پیوستگی این مقاله خواندنی و جذاب هدف داریم به بعضی از طریق های درمان سئو سایت بپردازیم.

4 عامل کارساز در سئو

پیچیدگی، به روز رسانی و در کمر بستن عموم قرار نگرفتن الگوریتم ها و طریق های ربات های موتورهای جستجو باعث شده که سئو سایت، اقدامات و عملیات مشخصی نداشته باشد و کارشناسان سئو و تولیدکنندگان محتوای بازاریابی تنها با اتکا بر تجربیات خود اقدام به سئو سایت می کنند.

بهرحال سئو سایت اصول و مقدمات اولیه ای دارد که ما در این مقاله قصد داریم به معرفی و رسیدگی برخی از آنها بپردازیم:

1- واژه ها کلیدی و وزن کلمات

امروزه کل ملت برای رفع نیازهای خود یا پیدا کردن جواب سوالات مختلف خویش در هر مقوله ای، به موتورهای جستجوی فضای اینترنت مراجعه می کنند. اصولا کلمات، لغات، اصطلاحات و ترکیباتی که مردم در موتورهای جستجو سرچ می کنند، سئو سایت چیست از الگوی یکسانی نشات می گیرند. مردم برای پیدا کردن جستار باره احتیاج خود کوشش می کنند که با کوتاهترین جملات و اصطلاحات، این کار را اتمام دهند. کارشناسان حوزه سئو برای یافتن آنها از آلت مختلفی مشابه آنالیزورهای کلمات کلیدی و سئو استفاده می کنند مثل Google Keyword Planner

پیدا کردن این واژه ها کلیدی، این امکان را به تولیدکنندگان محتوای بازاریابی می دهد که آنها را به گونه ای استاندارد در مقالات و محتواهای بازاریابی خویش بگنجانند لغایت موتورهای جستجو را متوجه این کلمات در متن مقاله کنند تا به سئو سایت کمک کند.

پیدا کردن این کلمات کلیدی و به کارگیری آنها تایتل (title)، تگ ها (tags) و سایر قسمت های مقاله با پروا به تجربه کارشناس سئو و تولید کننده درونمایه مایه شفا سئو سایت شما می شود.

سئو سایت یعنی چه؟

سئو سایت یعنی چه؟

2- ترافیک سایت

هرچه تعداد کاربرانی که در وب سایت شما مشغول گردش باشند، بیشتر باشد، به سئو سایت شما کمک می کند. ولی این جستار برای یک سایت بازپسین تاسیس شده چگونه امکان پذیر است؟

وجود مقالات پر محتوا و خوب باعث جلب پروا خوانندگان و مخاطبان می شود و از این رو سایر سایت ها نیز به سایت شما لینک می دهند و این طور ترافیک سایت شما مایه درمان سئو سایتتان می شوند.

3- بک لینک

یکی از کارهایی که می تاب در راستای اینکه ربات های موتورهای جستجو بفهمند که مقاله و یا محتوای ما در چه زمینه ای است، دادن لینک به سایر سایت هاست. ولی باید این جستار را در نظر گرفت که به کدام سایت ها باید لینک داد.

دانستن این نکته ضروری است که سئوی سایتی که پیمان است به آن لینک بدهیم، در سئوی سایت ما تاثیر خواهد داشت و اینکه واضح است که نباید به سایت رقیب لینک داد زیرا این لینک دادن ما هم به سئوی سایت آنها کمک می کند.

همچنین نوشتن نوشتار ای کامل و جامع این فرصت را به ما می دهد که سایت های سایر به مقالات ما لینک بدهند و این مهم حاصل نمی شود مگر با نگارش محتوایی استاندارد و جامع که خاصیت های مطالعاتی نیز برای خواننده نیز داشته باشند.